Vorige maand ben ik een weekendje op retraite geweest. Het thema van dit weekend was zitmeditatie en “stoppen”. Tijdens dit weekend werd een tekst van zen leraar Thich Nhat Hanh voorgelezen over zitmeditatie en stoppen:
“Wij zijn altijd aan het rennen en dat is een gewoonte geworden. Wij worstelen de hele tijd, zelfs in onze slaap….. Wij moeten de kunst van het stoppen leren, ons denken stoppen, onze gewoonte-energieën, onze afwezigheid, de sterke emoties die ons regeren.
Zoals de trouwe lezers van mijn blog weten, ben ik vorig najaar in revalidatie geweest vanwege chronische pijnklachten en heb daar vele nieuwe inzichten opgedaan. Mijn grootste inzicht was dat je brein na langdurige stress in de stressmodus komt te staan en dat die stressmodus uiteindelijk zorgt voor pijn- of vermoeidheidsklachten.
Eind mei was ik een midweek samen met mijn man op Terschelling. Sowieso een prachtig eiland, maar waar ik nou heerlijk van heb genoten was de stilte! Geen vliegtuigen die overvlogen, geen/nauwelijks autoverkeer, geen trams, geen gillende sirenes, weinig mensen om me heen en heel veel stilte..
Nou ja, stilte gevuld door vogels, de wind, de zeegolven en een vlaagje muziek uit een eenzame strandtent. Echt stil bestaat niet.
Het heeft even geduurd voordat ik een nieuw blog heb geschreven. De reden hiervoor is dat ik het de laatste tijd erg druk heb gehad. Ik heb de laatste tijd veel nieuwe opdrachten binnen gehaald. Als ondernemer zijnde word ik daar euforisch van en geeft me dat weer veel positieve energie. Ik bruiste van de energie en voelde me opperbest!
Stress verslechtert slaap, slecht slapen verergert stress. Hoe kom je uit deze vicieuze cirkel?
Bovenstaande kop stond op 20 februari jl. in de NRC. Het artikel vervolgt met:
“Dat werkstress en gepieker over werk kunnen leiden tot een verstoorde nachtrust, ligt voor de hand.
Ken je dat? Dat je nieuwe doelen/voornemens hebt. Dat deze niet lukken zoals je dat voor ogen had en dat je daar zo ontzettend gefrustreerd over kunt zijn. Mij gebeurt dit echt regelmatig. Vooral omdat ik als perfectionist én altijd veel te grote doelen stel én omdat ik die nooit meteen, helemaal perfect, haal. Waardoor ik altijd genoeg reden zie om mezelf daarover te frustreren. Vervolgens wordt dat zo’n struggle dat ik de neiging heb om er maar helemaal vanaf te zien.
Ik heb vorig jaar bijvoorbeeld een thuisstudie stress-coaching aangeschaft. Daar had ik goed over nagedacht. Een thuisstudie zodat ik het op mijn eigen manier en in mijn eigen tijd kon gaan doen. Het onderwerp vind ik bijzonder interessant, ik wil graag meer theoretisch kunnen onderbouwen wat langdurige stress allemaal met je doet. Mijn wens is om dit meer in mijn coaching te kunnen toepassen. Dus mijn mindset was goed, ik was zeer gemotiveerd. Kon niet wachten tot “hij” eindelijk arriveerde. En toen… helemaal niets. Nou ja, ik heb de eerste twee hoofdstukken bestudeerd..
Elke week gedurende inmiddels maanden kom ik er “niet aan toe”. Waarom? Omdat ik er volgens mij weer een veel te groot doel van heb gemaakt. Ik ben sinds lange tijd weer aan een studie begonnen. Het is ontzettend interessant maar man, wat een hoop info en volgens mij heb ik heel stiekem het gevoel dat ik dit nooit meer in mijn hoofd gestampt krijg! Zeker niet binnen de door mij gestelde termijn. Dus dit zou zo maar eens niet kunnen gaan lukken. Nou dat KAN NATUURLIJK NIET. Mijn interne criticus en perfectionist trekken dat niet. Die twee zijn verwoed bezig om tot mij door te dringen hoe ONTZETTEND BELANGRIJK HET IS OM DIT DOOR TE ZETTEN!!!
Nou dat helpt niet hoor! Ik maak alleen maar grotere ontwijkende bewegingen.
Herkenbaar?
Tijdens mijn coaching komt dit ook altijd weer op de een of andere manier terug. De vrouwen die ik begeleid nemen zich voor om dingen anders te gaan doen, vooral de perfectionisten gaan dan heel hard, maar maken hun doelen vaak te groot en vallen dus ook regelmatig weer terug 😉
Wat werkt dan wel? De kunst van Kai-zen!!
Ik ben dol op Kai-zen en ik vertel regelmatig aan cliënten hoe ze dit kunnen toepassen in hun leven om hun doelen wel te kunnen behalen.
Nu met de tijd van al die goede voornemens is het voor jou ook mogelijk weer interessant om hier even stil bij te staan:
Een van de onderdelen van Kai-zen is om jouw doel/goede voornemen op te delen in mini-stapjes. Zulke kleine stapjes dat je het eigenlijk belachelijk vindt, dit zorgt ervoor dat je geen zelfsabotage kunt toepassen. Want wanneer je een doel te groot maakt, dan schiet je brein eigenlijk meteen in de stressmodus ( ook als je bijzonder gemotiveerd bent) en dit kan ervoor zorgen dat je jouw doel niet kunt halen.
Het mooie van zo’n mini stapje is dat je dit heel gemakkelijk wel kunt halen. Zo bereik je zonder grote inspanningen en frustraties uiteindelijk jouw doel. Wat Kai-zen in het geval van mijn studie zou zeggen. Sla het boek open, lees 1 minuut en je bent klaar voor vandaag. Elke dag lees je een minuutje langer…
Ik zit inmiddels op een half uur per werkdag 😉
Op mijn site kun je meerdere blogs vinden over Kai-zen. Ik ben een groot fan en schrijf er regelmatig over. Klik hier bijvoorbeeld om uitgebreid over Kai-zen en goede voornemens te lezen
Het boekje: “ de kunst van Kai-zen” van Robert Maurer, is heel toegankelijk en zeer praktisch beschreven, echt een aanrader.